துங்கபத்திரைப் பாறைகளுக்கு நடுவே விஜயநகரம் எழுந்தது எப்படி

1300களின் தொடக்கத்தில் தென்னிந்தியாவின் பழைய அரசுகள் வீழ்ந்தன. யாதவர், காகதீயர், ஹொய்சளர், பாண்டியர் அரசுகள் சுமார் முப்பது ஆண்டுகளுக்குள் வீழ்ந்தன அல்லது பலவீனமடைந்தன. துங்கபத்திரைக் கரையின் கம்பிலி என்ற சிறு அரசை சுமார் 1327இல் முகமது பின் துக்ளக்கின் படைகள் கைப்பற்றின. இந்த வெற்றிடத்தில் ஒரு புதிய சக்தி வளர்ந்தது.

ஐந்து சகோதரர்கள், இரண்டு கதைகள்

ஹரிஹரர், புக்கர் மற்றும் அவர்களின் மூன்று சகோதரர்கள், அதாவது சங்கம சகோதரர்கள், விஜயநகரத்தின் முதல் வம்சத்தை நிறுவினர். அவர்களின் தோற்றம் பற்றி வரலாற்றாசிரியர்களிடையே இன்றும் விவாதம் உண்டு. நிறுவன ஆண்டு பொதுவாக 1336 என்கிறார்கள்; ஆனால் நம்பகமான கல்வெட்டுகள் 1340களிலிருந்து தொடங்குகின்றன. வித்யாரண்யர் பிற்கால மரபில் தோன்றுகிறார்; 1346 கல்வெட்டின்படி சகோதரர்கள் சிருங்கேரி மடத்துக்குக் கொடை அளித்தனர்.

இந்த நதிக்கரை ஏன்

பாறைக் குவியல்கள் இயற்கைக் கோட்டையாக இருந்தன; நதி நீர் தந்தது; விருபாட்சரின் ஹம்பி ஏற்கனவே புண்ணியத் தலமாக இருந்தது. கால்வாய்கள் சமவெளியைப் பசுமையாக்கின; துறைமுகங்கள் வழியாக வந்த குதிரைகள் படையை வலுப்படுத்தின. கிருஷ்ணாவுக்கும் துங்கபத்திரைக்கும் இடையிலான வளமான ராய்ச்சூர் தோவாபுக்காக விஜயநகரமும் பாமினி சுல்தான்களும் மீண்டும் மீண்டும் போரிட்டனர்.

கோட்டையிலிருந்து பேரரசுக்கு

புக்கர் கல்வெட்டுகளில் ‘இந்து ராயர்களின் சுல்தான்’ என்ற பட்டத்தைப் பயன்படுத்தினார்; அரசவை அண்டை அரசுகளின் அரசியல் மொழியை எப்படிக் கடன் வாங்கியது என்பதை இது காட்டுகிறது. தமிழ் வாசகர்களுக்கு முக்கியமான நிகழ்வு: சுமார் 1370இல் புக்கரின் மகன் குமார கம்பணன் மதுரைச் சுல்தான்களின் ஆட்சியை முடித்தான். அவன் மனைவி கங்காதேவி ‘மதுரா விஜயம்’ என்ற சமஸ்கிருதக் காவியத்தில் இதை எழுதினாள்.

ஹம்பி ரோம் அளவு பெரியது என்ற கூற்று பயஸின் ஒப்பீட்டிலிருந்து வந்தது; நகரின் சரியான அளவு இன்னும் மதிப்பீட்டுக்குரிய விஷயம்.